16 augustus 2003 -- Rehab Team


Het artikel over de Amsterdamse Rehab team in de bijlage Intermezzo was volledig eenzijdig. Het was van begin tot eind sluikreclame voor de psychiatrie. Niet één cliënt kwam in het artikel aan het woord. Met privacy heeft dit niet te maken. Er stonden wél gezichten en zelfs blote billen van cliënten bij.

Dat zwervers mensen met problemen zijn is duidelijk. Dat die problemen kunnen opgelost worden met prikken of pillen behoort tot de moderne mythologie. Psychiatrische "medicatie" bestaat uit aan insecticide geparenteerde stoffen die het centrale zenuwstelsel onderdrukken. Daarvan worden de mensen aan wie ze worden
toegediend suf, onmondig, onmachtig en onassertief. Dat is makkelijk voor de "hulpverleners" die hun salaris aan hen verdienen. Voor henzelf is het catastrofaal. Ze raken steeds meer gehandicapt, kunnen steeds minder voor zichzelf doen en regelen en kunnen niet meer in vrijheid overleven. Na jaren gebruik verliezen ze hun vermogen om verstaanbaar te praten en normaal te lopen. Ze krijgen onvrijwillige spiertrekkingen en hun gezichten worden ontsierd met misvorming. Stoppen met de middelen die hen martelen kan niet, omdat al na enkele maanden gebruik het zenuwstelsel zich onomkeerbaar gaat aanpassen. Het gaat hier niet om het rehabiliteren maar om het dehabiliteren van mensen.

Voor mensen die niet instaat zijn zelfstandig te wonen en niet opgevangen worden door familie bestaat er nauwelijks nog hulpverlening buiten de psychiatrie. De psychiatrische lus wordt steeds strakker om hun nekken aan getrokken. Een voor een zijn de particuliere daklozenpensions door de overheid gesloten. Wonen in een gesubsidieerd pension wordt gekoppeld aan onderwerping aan psychiatrische medicatie, zoals in het artikel onbeschaamd staat vermeld. N.B. loopt intake van een van de pensions van het Leger des Heils (gesubsidieerd) via de maatschappelijk werkster Liesbeth Tielens, echtgenote van Jules Tielens, de psychiater van het Rehab team die in het artikel wordt geciteerd, waardoor de belangen van de betrokken "hulpverleners" nog eens extra verstrengeld zijn. Voor wie zich niet vrijwillig onderwerpt, staan psychiater en overheid hand-in-hand klaar met dwangmaatregelen. In Amsterdam alleen al worden honderden mensen per jaar beroofd van hun vrijheid, en
zelfs hun lichamen worden geschonden, op grond van een civiel schijnproces waarbij psychiater en rechter de verantwoordelijkheid voor vrijheidsberoving elkaar in de schoenen schuiven.

En de rest van het volk? Zijn wij gebaat bij deze gang van zaken? Wel nee, hoe meer werknemers er in de psychiatrie komen (van vier naar veertien, juichen ze zelf in het artikel) hoe meer "psychiatrische gevallen" er zijn. Steeds meer mensen raken gedehabiliteerd en de rest van hun leven afhankelijk van "hulpverlening". Steeds meer mensen raken dakloos juist vanwege de psychiatrie. We lopen minder veilig dan ooit over straat, omdat
psychiatrische middelen, bij onttrekking, averechts werken, en leiden tot geweldpleging. Op de koop toe komen nog eens tot 50% (afhankelijk van het middel) van de al dan niet met dwang toegediende toxische farmaca via lichaamsafscheidingen in chemisch ongewijzigde vorm terecht in het riool.

De Volkskrant heeft de psychiatrische industrie een dienst bewezen met deze gratis propaganda, ironisch genoeg, op de zelfde dag dat aan de andere kant van de wereld mensen in hongerstaking zijn gegaan om aandacht te vragen voor deze schrijnende misdaad tegen de mensheid.

Terug naar Index Actualia

Naar hoofdpagina MeTZelf