Zo lang het brede publiek, waaronder politici, blijft geloven in de
magie van de psychiatrie, zal het probleem rond lastige mensen alleen
toenemen.
De psychiatrie kan geen maatschappelijke problemen
oplossen. Integendeel, hoe meer de psychiatrie zich uitbreidt, hoe meer
psychisch gestoorde mensen er zijn. De geprezen “geneesmiddelen” van de
psychiatrie schelen van op straat verhandelde drugs alleen in politieke
acceptatie. Chemisch zijn ze overeenkomstig. De enige “ziekten” die ze
kunnen remediëren zijn de onttrekkingsverschijnselen, die er niet
zouden zijn als er nooit mee was begonnen. De barmhartige zorg die de
psychiatrie wordt toe geschreven wordt door de (dwang-)patiënten
niet ervaren, vandaar de vele “zorgmijders.”
Wat dan doen met lastige mensen? De oplossing is niet politiek correct, maar wel effectief, menswaardig en goedkoop: opvang in non-medische asielhuizen, bemenst door veiligheidspersoneel dat toeziet op de orde, zonder pretenties van behandeling of begeleiding. De bewoners van asielhuizen zouden vrij blijven de middelen van hun keuze of geen middelen te gebruiken. Specifieke problemen in de omgang met bewoners zouden aangepakt worden door de omgeving aan te passen in plaats van te prutsen aan de centrale zenuwstelsels van de bewoners.
Het geloof in hekserij/zielen-redden heeft ruim twee
eeuwen geduurd. Daarna kwam het geloof in geestesziekten/psychiatrie,
dat inmiddels ook ruim twee eeuwen voort duurt. Het wordt hoogst tijd
voor verlichting.