Het beeld dat geschetst wordt van de jeugdzorg is representatief voor alle “hulpverlening.” Kern van het probleem is niet onvoldoende wetten, maar foutieve veronderstellingen over het begrip “hulpverlening.” “Hulpverleners”, hoe hoog opgeleid en gediplomeerd ook, hébben geen bijzondere kennis, inzicht en expertise voor het oplossen van allerlei uitermate complexe maatschappelijke problemen.
Bij deze problemen zou praktisch ingrijpen veel meer efficiënt zijn en veel minder kosten. De gevestigde orde, belangen van “hulpverleners” als beroepsgroep en het misplaatste geloof in deskundigheid leiden tot wetgeving die oplossingen alleen maar in de weg staat.